این روش درمانگری پویشی را دانشمند ایرانی ، حبیب دوانلو ، طراحی کرده که در آن ، روش بلند مدت ، کم اثر ، سازمان نیافته و نامشخص تحلیل روانی به یک روش کوتاه مدت، اثر بخش، سازمان یافته و روشن تبدیل شده است (قربانی1387). که موجب تسهیل حل و فصل سریع طیف گسترده ای از اختلالات احساسی می شود. مداخلات ISTDP به طور خاص برای برطرف کردن اضطراب ،افسردگی ، اختلالات شخصیت ، مشکلات ارتباطی ، شکایات جسمانی که نتیجه ی واکنش به استرس های احساسی می باشد( مثل سردرد) و همچینین الگوهای رفتاری مخرب طراحی شده است.ISTDP   بر این باور است که مشکلات میان فردی و یا آسیب های روانی ریشه در دوران کودکی و دلبستگی های اولیه دارد.

این روش درمانگری پویشی را دانشمند ایرانی ، حبیب دوانلو ، طراحی کرده که در آن ، روش بلند مدت ، کم اثر ، سازمان نیافته و نامشخص تحلیل روانی به یک روش کوتاه مدت، اثر بخش، سازمان یافته و روشن تبدیل شده است (قربانی1387). که موجب تسهیل حل و فصل سریع طیف گسترده ای از اختلالات احساسی می شود. مداخلات ISTDP به طور خاص برای برطرف کردن اضطراب ،افسردگی ، اختلالات شخصیت ، مشکلات ارتباطی ، شکایات جسمانی که نتیجه ی واکنش به استرس های احساسی می باشد( مثل سردرد) و همچینین الگوهای رفتاری مخرب طراحی شده است.ISTDP   بر این باور است که مشکلات میان فردی و یا آسیب های روانی ریشه در دوران کودکی و دلبستگی های اولیه دارد.

هدف مهم در ISTDP کمک به بیماران برای غلبه بر مقاومت درونی آنها در مقابل تجربه ی احساسات واقعی خود در گذشته و حال  می باشد ، احساساتی که سرکوب شده اند زیرا بیش از حد ترسناک یا درد ناک بوده اند.

تلاش ISTDP در راستای رسیدن به تجربه ی این احساسات ناهشیار (خشم ، گناه ، اندوه ،عشق) سرکوب شده در سریع ترین زمان ممکن است .محورهای این روش درمانی بر ماهیت افشا و نوع رابطه ی درمانی استوار است (قربانی 8713) . اهمیت و جایگاه ممتاز روش دوانلو به علت در کانون قرار دادن پدیده ی انتقال است.

در ISTDP درمانگر نقشی فعال دارد و این فعال بودن معطوف به پرداختن به تمام مکانیسم های دفاعی بیمار، مدیریت اضطراب و آگاه کردن بیمار از احساسات خود می باشد.

تمرکز پویای درمانگر با هدف دسترسی به احساسات در طولانی مدت سرکوب شده ی بیمار است که منجر به رهایی بیمار از رنج و درد است و در نهایت بیمار خود به خود این تجارب را به سابقه های شخصی خود متصل می کند.

آموزش ISTDP بر اساس یک چهار چوب روان می باشد و زمینه های زیر را پوشش می دهد:

1-      انجام مصاحبه ی ارزیابی و انتخاب بیمارانی که برای این روش مناسب هستند

2-      ارزیابی روانی

3-      توسعه یک اتحاد قوی درمانی (پیمان درمانی)

4-      شناسایی دفاع ها با استفاده از مهارت های درمانی برای کمک به بیماران برای غلبه بر الگوهای دفاعی ناسازگارانه و توسعه ی الگوهای سازگارانه در رابطه فرد با دیگران

5-      تسهیل تجربه ی بیان و لمس احساسات

6-      انجام ارزیابی نتیجه ی درمان پس از پایان درمان

پروتکل درمان  ISTDP

هر مرحله  با مداخله ای خاص از سوی درمانگر و پاسخی خاص از سوی بیمار همراه است . دوانلو این فرایند را      توالی پویشی (Dynamic  sequence) نامیده است . به واسطه توالی پویشی است که درمانگر امکان بازگشایی ناهشیار را ارزیابی می کند و طبق این ارزیابی فرایند درمان را هدایت می کند.

1-      پرسش در خصوص مشکل

2-      فشار

3-      چالش

4-      مقاومت انتقالی

5-      دستیابی مستقیم به ناهشیار

6-      تحلیل انتقال

7-      کاوش پویشی در ناهشیار

مممنبع: روان درمانی پویشی کوتاه مدت